Bank Millennium S.A. z kolejną przegraną przeciwko frankowiczom

W ostatnich latach zgłaszają się do nas regularnie frankowicze, którzy zaciągnęli zobowiązanie w Banku Millennium. Kredytobiorcy zwracają uwagę przede wszystkim na niezrozumiałą treść umowy i braki informacyjne. W Gliwicach uzyskaliśmy kolejny wyrok ustalający nieważność zobowiązania w stosunku do tej instytucji.

W czasie procesu zawierania umowy nie dopełniono obowiązków informacyjnych

Powodowie potrzebowali środków na modernizację i remont domu, który miał być finansowany z kredytu. Pozwany bank zaproponował im ofertę kredytu indeksowanego do CHF. Pracownik Banku przedstawił ją jako korzystniejszą od kredytu złotowego, wskazywał na mniejszą ratę, niższe oprocentowanie i stabilność waluty.

Z tego powodu powodowie złożyli u pozwanego wniosek o udzielenie kredytu indeksowanego do CHF. W trakcie spotkania w oddziale banku poinformowano ich, że wszystkie rozliczenia będą dokonywane w PLN, a przeliczenia dokonywane będą po kursach z tabeli bankowej.

Powodowie rozumieli, że wysokość rat będzie uzależniona od kursu CHF. Zapewniano ich jednak, że frank szwajcarski jest walutą stabilną, a to jest najlepszy kredyt, jaki jest dostępny. Nie poinformowano ich o możliwości jakichkolwiek negocjacji, w tym negocjacji kursu lub ubezpieczenia. Postanowienia dotyczące sposobu indeksacji i zastosowanych do niej kursów waluty, a także postanowienia dotyczące uruchomienia kredytu i sposobu jego spłaty nie były uzgadniane indywidualnie i nie zostały powodom dostatecznie wyjaśnione. Nie było możliwości wypłaty kredytu CHF, jak również jego spłaty w walucie kredytu.

Po latach powodowie zdecydowali się przeprowadzić analizę umowy pod kątem występowania w niej klauzul abuzywnych. Na tej podstawie skierowaliśmy pozew o ustalenie nieważności zobowiązania.

Sąd przychylił się do naszego pozwu

W rozpatrywanej sprawie o sygn. akt I C 944/21 dnia 28 kwietnia 2023 roku Sąd Okręgowy w Gliwicach I Wydział Cywilny w składzie, którego przewodniczącą była SSO Katarzyna Sznajder, wydał wyrok przeciwko pozwanemu Bankowi Millennium S.A.

W orzeczeniu ustalił, że umowa o kredyt hipoteczny z dnia 28 sierpnia 2007 roku zawarta pomiędzy powodami a pozwaną jest nieważna. Na tej podstawie zasądził na rzecz naszych Klientów kwotę 46 997,50 złotych z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 28 kwietnia 2023 roku.

Powodowie zyskali również kwotę 6434 złote tytułem zwrotu kosztów procesu.

W uzasadnieniu orzeczenia potwierdzono abuzywność postanowień

W uzasadnieniu wyroku sąd wskazał, że możliwość uznania postanowień umownych za niedozwolone w pierwszej kolejności wymaga ich zakwalifikowania albo jako postanowień, które nie określają głównych świadczeń stron, albo jako postanowień określających główne świadczenia stron (w tym cenę lub wynagrodzenie), które nie zostały sformułowane w sposób jednoznaczny.

W niniejszej sprawie postanowienia umowy odwołujące się do bliżej nieokreślonych kursów obowiązujących w banku od dnia uruchomienia kredytu, poprzez okres spłat poszczególnych rat, nie określały stałego i jednoznacznego, obiektywnie weryfikowalnego kryterium przeliczeniowego. Tym samym stanowiły przeniesienie na rzecz banku prawa do kształtowania kryteriów przeliczeniowych w taki sposób, że nie były one ani jasne, ani zrozumiałe dla konsumenta. Z tego powodu sąd ustalił, że postanowienie umowne określające główne świadczenie stron w postaci obowiązku zwrotu kredytu i uiszczenia odsetek nie było jednoznacznie określone w rozumieniu dyrektywy konsumenckiej.

Ze względu na fakt, że treść kwestionowanych postanowień umowy umożliwiało pozwanemu jednostronne kształtowanie sytuacji konsumenta w zakresie wysokości jego zobowiązań wobec banku, zakłócona została równowaga pomiędzy stronami umowy. Takie postanowienie jest sprzeczne z dobrymi obyczajami oraz dodatkowo w sposób rażący narusza interesy konsumentów. Zostały więc spełnione wszystkie przesłanki określone w art. 385ˡ § 1 k.c., nakazujące uznać to postanowienie za niedozwoloną klauzulę umowną.

Sąd rozstrzygnął, że skoro w niniejszej sprawie po wyłączeniu nieuczciwych warunków, ze względu na zmianę charakteru umowy nie jest możliwe jej obowiązywanie, a nie istnieje możliwość ich zastąpienia przepisem dyspozytywnym, trzeba uznać, że umowa nie może obowiązywać, co skutkowało ustaleniem jej nieważności.