Frankowicze – o co chodzi? Kredyty we frankach wyjaśnione krok po kroku
Frankowicze to kredytobiorcy (najczęściej konsumenci), którzy w pierwszej dekadzie XXI wieku zaciągnęli kredyty hipoteczne indeksowane lub denominowane do franka szwajcarskiego (CHF). Istotą sporu z bankami nie jest sam wzrost kursu waluty, lecz zawarte w umowach niedozwolone klauzule przeliczeniowe pozwalające bankom jednostronnie ustalać kurs franka. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem TSUE i Sądu Najwyższego prowadzi to do nieważności całych umów, a od 7 sierpnia 2026 r. obowiązek spłaty rat wstrzymuje się z mocy prawa z chwilą doręczenia bankowi pozwu.
Niniejszy przewodnik wyjaśnia krok po kroku mechanizm działania kredytów waloryzowanych kursem CHF, przyczyny ich podważania przez sądy, dostępne ścieżki rozwiązania sporu – w tym unieważnienie umowy kredytowej, odfrankowienie lub ugody frankowe – oraz zasady przygotowania się do sprawy według stanu prawnego na listopad 2026 r.
Kim są frankowicze i ile kredytów we frankach udzielono?
Potocznym mianem „frankowiczów” określa się osoby, które zawarły z bankami umowy kredytu hipotecznego lub pożyczki hipotecznej powiązanej z kursem franka szwajcarskiego (CHF) – głównie w latach 2004-2011, w okresie niskiego kursu tej waluty wobec złotego. Choć w dokumentach widniała waluta obca, w praktyce niemal wszystkie te zobowiązania były wypłacane i spłacane w polskich złotych, a frank szwajcarski służył jedynie jako miernik wartości świadczeń.
Skalę zjawiska na polskim rynku obrazują zweryfikowane statystyki nadzorcze, branżowe oraz raporty giełdowe banków:
Łączna liczba udzielonych kredytów: Według danych Związku Banków Polskich (ZBP) opublikowanych w raporcie Biała księga kredytów frankowych w Polsce (marzec 2015 r.), polskie banki udzieliły łącznie około 775 tys. kredytów mieszkaniowych powiązanych z kursem CHF (z czego już na koniec 2014 r. 210 tys. było całkowicie spłaconych).
Liczba czynnych kredytów w spłacie: Według danych Biura Informacji Kredytowej (BIK) przytaczanych w analizach rynkowych w październiku 2026 r. (wg stanu na koniec czerwca 2026 r.), w Polsce pozostawało już tylko około 93,5 tys. czynnych kredytów frankowych (wobec 248 tys. na początku 2024 r.). Spadek ten jest rezultatem prawomocnych wyroków unieważniających umowy, zawieranych ugód oraz normalnej spłaty zobowiązań.
Liczba spraw sądowych (dane MS i ZBP): Z danych Ministerstwa Sprawiedliwości cytowanych w raporcie ZBP Rynek roszczeń przeciwko bankom pod lupą naukowców (październik 2026 r.) wynika, że w latach 2020-2025 do polskich sądów wpłynęło łącznie około 531 tys. spraw frankowych, przy czym w samym 2025 r. sądy załatwiły 126 950 postępowań (wobec 93 528 nowych wpływów). Z kolei według statystyk Ministerstwa Sprawiedliwości na koniec czerwca 2026 r. w sądach otwartych pozostawało 141,5 tys. postępowań dotyczących kredytów indeksowanych i denominowanych do CHF (wobec 204,1 tys. na koniec 2024 r.).
Dane nadzorcze KNF i raporty giełdowe banków: Jak wskazuje Urząd Komisji Nadzoru Finansowego w opracowaniu Informacja o sytuacji sektora bankowego w 2025 r., systematyczna redukcja portfela mieszkaniowych kredytów CHF wynika przede wszystkim z zawiązywania wysokich rezerw na ryzyko prawne, zawierania ugód oraz korekt bilansowych po prawomocnych wyrokach. Skalę na poziomie pojedynczych instytucji obrazuje prezentacja wynikowa Grupy Kapitałowej PKO Banku Polskiego S.A. za III kwartał 2026 r. (stan na 30 września 2026 r.): spośród 178,2 tys. umów CHF zawartych historycznie przez ten bank, aktywnych bez ugody i bez sporu pozostało zaledwie 6,9 tys. umów, 9,0 tys. aktywnych umów znajdowało się w sporze sądowym, 71,3 tys. zakończono ugodami, a 67,1 tys. stanowiły kredyty już spłacone bez ugody i bez sporu. Z kolei BNP Paribas Bank Polska w skonsolidowanym raporcie za 9 miesięcy 2026 r. (stan na 30 września 2026 r.) wykazał 4 783 prawomocne wyroki na swoją niekorzyść oraz 54 wyroki korzystne w sprawach rozstrzygniętych co do istoty.
Problem dotyczy nie tylko osób wciąż płacących miesięczne raty, ale także kredytobiorców, którzy spłacili swój kredyt w całości – całkowita spłata zobowiązania nie naprawia wadliwej umowy i nie zamyka drogi do odzyskania nadpłaconych środków.
Jak działał kredyt indeksowany i denominowany do CHF?
Umowy frankowe występowały w polskim systemie bankowym w dwóch głównych konstrukcjach prawnych: jako kredyt indeksowany oraz kredyt denominowany. W obu wariantach oprocentowanie było niższe niż w kredytach złotowych (oparte na stawce LIBOR dla CHF, później zastąpionej wskaźnikiem SARON), jednak mechanizm przeliczania waluty przerzucał na konsumenta nieograniczone ryzyko kursowe i dawał bankowi swobodę w kształtowaniu wysokości zobowiązania.
Cecha konstrukcyjna
Kredyt indeksowany do CHF
Kredyt denominowany w CHF
Waluta wpisana w umowie
Kwota kredytu określona w polskich złotych (PLN).
Kwota kredytu określona we frankach szwajcarskich (CHF).
Moment uruchomienia (wypłaty)
Bank wypłacał ustaloną kwotę w PLN, a następnie przeliczał ją na CHF według własnego kursu kupna z tabeli kursowej z dnia wypłaty.
Bank wypłacał równowartość kwoty w PLN, przeliczając ją z CHF po swoim kursie kupna z dnia wypłaty. Kredytobiorca do dnia wypłaty nie znał dokładnej sumy złotych, jaką otrzyma.
Spłata comiesięcznych rat
Harmonogram był wyrażony w CHF, ale rata była pobierana z konta w PLN po przeliczeniu według kursu sprzedaży z tabeli banku z dnia spłaty.
Harmonogram był wyrażony w CHF, a rata była przeliczana na PLN według kursu sprzedaży z tabeli banku z dnia spłaty.
Spread walutowy
Występował – bank stosował niższy kurs kupna przy wypłacie i wyższy kurs sprzedaży przy spłacie, zarabiając na różnicy kursowej.
Występował – bank stosował niższy kurs kupna przy wypłacie i wyższy kurs sprzedaży przy spłacie, generując ukryty koszt dla klienta.
Skutek wzrostu kursu CHF
Saldo zadłużenia wyrażone w CHF malało powoli, lecz po przeliczeniu na PLN często przekraczało kwotę pierwotnie wypłaconego kapitału mimo wieloletnich spłat.
Saldo zadłużenia w PLN rosło proporcjonalnie do kursu CHF, mimo regularnego regulowania comiesięcznych rat.
Z punktu widzenia skutków prawnych oba rodzaje umów są dziś oceniane przez sądy jednakowo. Zarówno w kredycie indeksowanym, jak i denominowanym kluczowym problemem okazał się brak obiektywnego, weryfikowalnego mechanizmu ustalania kursów wymiany walut.
Dlaczego sądy uznają umowy frankowe za nieważne?
Podstawą prawną kwestionowania umów frankowych są przepisy chroniące konsumentów przed nieuczciwymi warunkami umownymi: art. 385¹ § 1 Kodeksu cywilnego (ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny) oraz wdrażana przez niego dyrektywa Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich.
Zgodnie z art. 385¹ § 1 k.c. postanowienia umowy zawieranej z konsumentem nieuzgodnione indywidualnie nie wiążą go, jeżeli kształtują jego prawa i obowiązki w sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami, rażąco naruszając jego interesy (tzw. klauzule niedozwolone lub abuzywne). W umowach frankowych zarzut ten dotyczy przede wszystkim dwóch elementów:
Arbitralnych klauzul przeliczeniowych (tabel kursowych): Umowy odsyłały do tabel kursów kupna i sprzedaży ogłaszanych jednostronnie przez sam bank, nie wskazując żadnych obiektywnych kryteriów ich wyliczania. Bank mógł w ten sposób samodzielnie kształtować wysokość wypłaconego kapitału oraz każdej kolejnej raty.
Niedopełnienia obowiązków informacyjnych o ryzyku walutowym: Banki nie przedstawiały kredytobiorcom rzetelnych symulacji pokazujących, jak na wysokość raty i całego salda zadłużenia wpłynie gwałtowne umocnienie się franka szwajcarskiego, przedstawiając CHF jako walutę wyjątkowo stabilną.
Kluczowe kamienie milowe orzecznictwa, które ukształtowały jednolitą linię orzeczniczą w Polsce:
Wyrok TSUE z dnia 3 października 2019 r., sygn. C-260/18 (Dziubak): Trybunał Sprawiedliwości UE (curia.europa.eu) orzekł, że po usunięciu z umowy nieuczciwych klauzul przeliczeniowych sąd krajowy nie może uzupełnić powstałej luki przepisami ogólnymi prawa krajowego (np. wprowadzając w miejsce tabeli bankowej kurs średni NBP). Jeżeli bez tych klauzul umowa nie może dalej obowiązywać zgodnie z prawem krajowym, należy uznać ją za nieważną w całości (o ile konsument wyraża na to zgodę).
Wyrok TSUE z dnia 15 czerwca 2023 r., sygn. C-520/21 (Bank M.): Trybunał (curia.europa.eu) przesądził, że w razie unieważnienia umowy z powodu zawarcia w niej nieuczciwych warunków bank nie może żądać od konsumenta żadnej rekompensaty wykraczającej poza zwrot nominalnie wypłaconego kapitału oraz odsetek ustawowych za opóźnienie od dnia wezwania do zapłaty. Zamknęło to bankom drogę do dochodzenia tzw. wynagrodzenia za korzystanie z kapitału.
Uchwała pełnego składu Izby Cywilnej Sądu Najwyższego z dnia 25 kwietnia 2024 r., sygn. III CZP 25/22 (OSNC 2024, nr 12, poz. 118): Sąd Najwyższy (sn.pl), podejmując uchwałę mającą moc zasady prawnej, potwierdził, że niedozwolonych klauzul kursowych nie wolno zastępować kursem średnim NBP, umowa bez tych postanowień upada w całości, a stronom przysługują dwa odrębne roszczenia o zwrot nienależnych świadczeń (teoria dwóch kondykcji). Sąd Najwyższy wskazał również, że trzyletni termin przedawnienia roszczeń banku o zwrot kapitału zaczyna biec co do zasady od dnia następnego po dniu, w którym konsument zakwestionował wobec banku związanie postanowieniami umowy.
Wyrok TSUE z dnia 10 września 2026 r., sygn. C-510/25 (Adazik, ECLI:EU:C:2026:745): Trybunał (curia.europa.eu) wyjaśnił relację między teorią dwóch kondykcji a teorią salda, wskazując, że dyrektywa 93/13 nie narzuca konkretnej metody rozliczeń i nie stoi na przeszkodzie dokonaniu przez sąd potrącenia z urzędu, o ile umożliwia to prawo krajowe (z zachowaniem krajowych wymogów proceduralnych) oraz pod warunkiem zapewnienia pełnej ochrony restytucyjnej konsumenta, w tym prawa do odsetek za opóźnienie od nadwyżki ponad kapitał.
Zastanawiasz się, czy Twoja umowa kredytowa zawiera niedozwolone klauzule kursowe? Prześlij skan dokumentów na mail: poczta@frankowy-kredyt.pl lub zadzwoń pod numer +48 784 384 644, aby skorzystać z darmowej analizy umowy i poznać możliwe warianty działania.
Unieważnienie, odfrankowienie, ugoda – możliwe drogi
Kredytobiorca posiadający umowę powiązaną z CHF może rozważyć trzy główne scenariusze prawne i finansowe. Wybór konkretnej ścieżki zależy od tego, czy kredyt jest nadal spłacany, jaka jest relacja sumy wpłat do wypłaconego kapitału oraz czy kredytobiorcy zależy na jak najszybszym wykreśleniu hipoteki (np. przed sprzedażą nieruchomości).
Kryterium porównania
Unieważnienie umowy w sądzie
Odfrankowienie umowy w sądzie
Ugoda z bankiem (pozasądowa lub przed KNF)
Istota rozwiązania
Sąd ustala, że umowa jest nieważna od początku (ex tunc). Strony zwracają sobie wzajemnie tylko to, co świadczyły.
Usunięcie klauzul przeliczeniowych przy utrzymaniu umowy w mocy jako kredytu w PLN oprocentowanego stawką LIBOR/SARON.
Dobrowolne porozumienie polegające na przeliczeniu kredytu z CHF na PLN tak, jakby od początku był kredytem złotowym, z częściowym umorzeniem salda.
Aktualna praktyka sądów (2026 r.)
Dominujące rozstrzygnięcie w sprawach konsumenckich (potwierdzone uchwałą SN III CZP 25/22).
Stosowane incydentalnie – sądy uznają, że po usunięciu mechanizmu walutowego umowa nie może dalej funkcjonować.
Dostępne w większości banków komercyjnych (np. PKO BP, mBank, Bank Millennium, Erste Bank Polska – dawniej Santander Bank Polska).
Spłata rat w trakcie sporu
Wstrzymana z mocy prawa od dnia doręczenia bankowi pozwu do prawomocnego wyroku (art. 3 ust. 1 ustawy z 29 maja 2026 r., Dz.U. 2026 poz. 985).
Wstrzymana z mocy prawa na czas trwania procesu frankowego (art. 3 ust. 1 Dz.U. 2026 poz. 985).
Kredytobiorca spłaca raty zgodnie z dotychczasowym harmonogramem do dnia podpisania ugody (chyba że toczy się już proces).
Oprocentowanie po zakończeniu
Brak – umowa przestaje istnieć, a hipoteka podlega wykreśleniu po prawomocnym wyroku.
Oprocentowanie oparte na wskaźniku dla CHF (SARON) plus marża z umowy.
Zmiana na oprocentowanie złotowe (np. WIBOR 3M lub oprocentowanie stałe na 5 lat) plus marża – powstaje ryzyko stopy procentowej.
Skutki podatkowe
Zwrot nienależnych świadczeń po wyroku sądu nie stanowi przychodu podlegającego opodatkowaniu PIT.
Brak przychodu podatkowego (korekta wcześniejszych nadpłat).
Umorzenie części długu tworzy przychód (PIT-11); zwolnienie z podatku obowiązuje na mocy rozporządzenia MF (Dz.U. 2022 poz. 592) do 31 grudnia 2026 r. (trwają prace nad przedłużeniem na lata 2027-2028).
Wstrzymanie obowiązku spłaty rat z mocy prawa (art. 3 ust. 1): Z chwilą doręczenia bankowi pozwu konsumenta (albo pozwu wzajemnego konsumenta) obowiązek płacenia rat ulega zawieszeniu aż do prawomocnego zakończenia postępowania. Kredytobiorca nie musi już składać odrębnego wniosku o udzielenie zabezpieczenia ani czekać na postanowienie sądu.
Ochrona przed wypowiedzeniem umowy i wpisem do BIK (art. 3 ust. 2 i 3): Zaprzestanie spłaty rat w okresie ustawowego wstrzymania nie stanowi niewykonania umowy, a bankowi nie wolno z tego powodu wypowiedzieć umowy ani przekazać negatywnej informacji do Biura Informacji Kredytowej czy biur informacji gospodarczej.
Prawo do dobrowolnych wpłat do wysokości kapitału (art. 3 ust. 6): Jeżeli suma dotychczasowych wpłat konsumenta nie pokryła jeszcze wypłaconego przez bank kapitału, kredytobiorca może nadal wpłacać środki na poczet kapitału, a bank nie ma prawa odmówić ich przyjęcia.
Ważne wyłączenia podmiotowe i walutowe (art. 2): Ustawa z 29 maja 2026 r. dotyczy wyłącznie umów zawartych przez konsumentów i powiązanych z frankiem szwajcarskim (CHF). Poza zakresem ustawy pozostają kredyty powiązane z innymi walutami (np. EUR, USD czy JPY) oraz spory dotyczące stawki WIBOR – w tych sprawach wstrzymanie spłaty rat w toku procesu nadal wymaga złożenia wniosku o udzielenie zabezpieczenia roszczenia na zasadach ogólnych Kodeksu postępowania cywilnego. Ponadto z zakresu ustawy wyłączone są roszczenia dochodzone w postępowaniu upadłościowym (dotyczy to m.in. umów zawartych z Getin Noble Bank S.A. – „w upadłości” od 20 lipca 2023 r.).
Od czego zacząć: analiza umowy i dokumenty
Przygotowanie do podjęcia decyzji – niezależnie od tego, czy kredytobiorca rozważa pozew sądowy, czy negocjacje ugodowe – wymaga skompletowania podstawowej dokumentacji kredytowej i przeprowadzenia wyliczeń finansowych.
Krok 1: Zgromadzenie dokumentacji kredytowej
Do rzetelnej oceny prawnej i finansowej potrzebne są następujące dokumenty:
Umowa kredytu hipotecznego wraz ze wszystkimi załącznikami.
Regulamin udzielania kredytów obowiązujący w dacie zawarcia umowy (często to właśnie w regulaminie znajdowały się odesłania do tabel kursowych banku).
Wszystkie aneksy do umowy (w tym tzw. aneksy antyspreadowe zawarte po 2011 r., które umożliwiały spłatę rat bezpośrednio w CHF – według uchwały SN sygn. III CZP 25/22 podpisanie takiego aneksu nie usuwa pierwotnej wadliwości umowy).
Zaświadczenie z banku o historii spłaty kredytu (wydawane na wniosek kredytobiorcy, zwykle odpłatnie według taryfy opłat banku), zawierające daty i kwoty uruchomienia transz kredytu w PLN i CHF, wysokość wszystkich wpłaconych rat kapitałowo-odsetkowych oraz pobranych opłat i prowizji.
Krok 2: Weryfikacja prawna i wyliczenie roszczeń
Na podstawie umowy i zaświadczenia z banku prawnik weryfikuje status konsumenta (czy kredyt był przeznaczony na cele mieszkaniowe, a nie na działalność gospodarczą), identyfikuje klauzule niedozwolone oraz wylicza:
kwotę kapitału faktycznie udostępnionego przez bank w złotych,
łączną sumę środków wpłaconych przez kredytobiorcę na rzecz banku (w PLN oraz bezpośrednio w CHF),
kwotę nadpłaty ponad wypłacony kapitał oraz potencjalne odsetki ustawowe za opóźnienie.
Krok 3: Wezwanie do zapłaty (reklamacja) i wybór ścieżki
Przed złożeniem pozwu do sądu standardową praktyką jest skierowanie do banku pisemnej reklamacji wraz z wezwaniem do zapłaty konkretnej, wyliczonej kwoty i oświadczeniem o braku woli związania niedozwolonymi postanowieniami umowy. Doręczenie tego pisma bankowi stawia roszczenie w stan wymagalności (od czego naliczane są odsetki ustawowe za opóźnienie) i wyznacza początek biegu terminu przedawnienia wzajemnych roszczeń banku. Jeśli bank odrzuci reklamację lub zaproponuje ugodę, kredytobiorca może porównać warunki ugody z prognozowanym wynikiem procesu i podjąć świadomą decyzję.
FAQ – najczęściej zadawane pytania o kredyty we frankach
Czy każdy kredyt we frankach można unieważnić?
Nie każdy, choć dotyczy to zdecydowanej większości umów zawartych przez konsumentów w latach 2004-2011. Warunkiem stwierdzenia nieważności umowy na podstawie art. 385¹ § 1 k.c. jest posiadanie przez kredytobiorcę statusu konsumenta w chwili podpisywania umowy (kredyt nie mógł być zaciągnięty na sfinansowanie działalności gospodarczej lub zawodowej) oraz występowanie w umowie lub regulaminie nieuzgodnionych indywidualnie klauzul przeliczeniowych dających bankowi dowolność w ustalaniu kursów walut. W przypadku kredytów zaciągniętych przez przedsiębiorców lub tzw. kredytów czysto walutowych (wypłaconych i spłacanych od początku wyłącznie w CHF bez mechanizmu przeliczeniowego) dochodzenie nieważności wymaga oceny pod kątem ogólnych przepisów Kodeksu cywilnego.
Czy frankowicz musi przestać spłacać raty?
Nie musi, ale może to zrobić bez negatywnych konsekwencji po spełnieniu warunku ustawowego. Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 29 maja 2026 r. (Dz.U. 2026 poz. 985) obowiązek spłaty rat wstrzymuje się z mocy prawa z chwilą doręczenia bankowi odpisu pozwu (a nie w dniu wysłania pozwu do sądu). Do momentu doręczenia pozwu bankowi raty należy regulować terminowo, aby uniknąć wypowiedzenia umowy. Ponadto na podstawie art. 3 ust. 6 tej ustawy kredytobiorca może dobrowolnie kontynuować wpłaty do momentu, aż suma jego wpłat zrówna się z kwotą udostępnionego kapitału – bank nie może odmówić ich przyjęcia.
Ile trwa i ile kosztuje sprawa frankowa?
Opłata sądowa od pozwu w sprawie o roszczenia wynikające z czynności bankowych wynosi dla konsumenta maksymalnie 1 000 zł (przy wartości przedmiotu sporu powyżej 20 000 zł), zgodnie z art. 13a ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych. Do tego dochodzi opłata skarbowa od pełnomocnictwa (17 zł), koszt uzyskania zaświadczenia z banku (zwykle 100-300 zł) oraz wynagrodzenie kancelarii prawnej ustalane indywidualnie. W razie wygranej sąd zasądza od banku zwrot kosztów procesu na rzecz kredytobiorcy. Czas trwania postępowania zależy od obciążenia konkretnego sądu – w sądach regionalnych wyroki w I instancji zapadają często w ciągu 10-18 miesięcy, natomiast w najbardziej obciążonych wydziałach w Warszawie cały proces dwuinstancyjny trwa zwykle od 2 do 4 lat, przy czym po doręczeniu pozwu bankowi czas trwania procesu nie generuje już dla konsumenta obowiązku płacenia bieżących rat.
Chcesz sprawdzić, jakie rozwiązania są dostępne w Twojej umowie kredytowej? Prześlij dokumenty do darmowej analizy umowy na mail: poczta@frankowy-kredyt.pl lub skontaktuj się telefonicznie: +48 784 384 644. Ocena dokumentów pozwoli określić możliwe scenariusze działania oraz związane z nimi ryzyka.
Zastrzeżenie: Niniejszy artykuł ma charakter wyłącznie informacyjny oraz edukacyjny i nie stanowi porady prawnej ani podatkowej w indywidualnej sprawie. Każda umowa kredytowa wymaga odrębnej analizy dokumentów oraz aktualnego orzecznictwa. Stan na 13 listopada 2026 r.
Źródła
Ustawa z dnia 29 maja 2026 r. o szczególnych rozwiązaniach w zakresie rozpoznawania spraw dotyczących zawartych z konsumentami umów kredytu denominowanego lub indeksowanego do franka szwajcarskiego (Dz.U. 2026 poz. 985) – isap.sejm.gov.pl
Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (art. 385¹) – isap.sejm.gov.pl
Ustawa z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (art. 13a) – isap.sejm.gov.pl
Rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 11 marca 2022 r. w sprawie zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów (przychodów) związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe (Dz.U. 2022 poz. 592) – isap.sejm.gov.pl
Wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 3 października 2019 r., sygn. C-260/18 (Dziubak) – curia.europa.eu
Wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 15 czerwca 2023 r., sygn. C-520/21 (Bank M.) – curia.europa.eu
Wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 10 września 2026 r., sygn. C-510/25 (Adazik, ECLI:EU:C:2026:745) – curia.europa.eu
Uchwała pełnego składu Izby Cywilnej Sądu Najwyższego z dnia 25 kwietnia 2024 r., sygn. III CZP 25/22 (OSNC 2024, nr 12, poz. 118) – sn.pl
Urząd Komisji Nadzoru Finansowego – Informacja o sytuacji sektora bankowego w 2025 r. – knf.gov.pl
Związek Banków Polskich – Biała księga kredytów frankowych w Polsce (marzec 2015 r.) – zbp.pl oraz raport Rynek roszczeń przeciwko bankom pod lupą naukowców (październik 2026 r., dane Ministerstwa Sprawiedliwości) – zbp.pl
Raport Grupy Kapitałowej PKO Banku Polskiego S.A. za III kwartał 2026 r. oraz Skonsolidowany raport BNP Paribas Bank Polska S.A. za 9 miesięcy 2026 r. (stan na 30 września 2026 r.)
Ugody frankowe w 2026 roku to dobrowolne porozumienia kredytobiorców z bankami, w których kredyt w CHF jest przeliczany na złote, a część zadłużenia bywa umarzana. Warunki określa każdy bank samodzielnie: PKO BP prowadzi program…
Wyrok TSUE w sprawie WIBOR (C-471/24) z 12 lutego 2026 r. rozstrzyga, że klauzula zmiennego oprocentowania opartego na WIBOR może być badana pod kątem nieuczciwości, ale bank nie musi przekazywać konsumentowi szczegółowych informacji o…
Ustawa frankowa to ustawa z dnia 29 maja 2026 r. o szczególnych rozwiązaniach w zakresie rozpoznawania spraw dotyczących zawartych z konsumentami umów kredytu denominowanego lub indeksowanego do franka szwajcarskiego (Dz.U. 2026 poz. 985). Obowiązuje…