Nasza kancelaria kolejny raz wygrywa z Santander Consumer Bankiem w sprawie kredytu frankowego
Klienci, którzy zaciągnęli kredyt frankowy w Santander Consumer Banku, coraz częściej zgłaszają się do nas z prośbą o podjęcie kroków prawnych w celu obrony swoich praw. Wygraliśmy już wiele takich postępowań. W ostatnim czasie doszła do tego kolejna unieważniona umowa kredytu w CHF. Sprawdź, dlaczego warto pozwać Santander Consumer Bank z naszą pomocą.
Żądanie pozwu i stanowisko pozwanego
Powodowie zaciągnęli kredyt denominowany do waluty CHF na remont domu, który został wypłacony w PLN przy jednoczesnym przeliczeniu wysokości wypłacanej kwoty na CHF według kursu kupna CHF obowiązującego w banku w dniu wypłaty środków.
Podobnie miała być ustalana wysokość rat kapitałowo-odsetkowych – wiążący kurs sprzedaży obliczano na podstawie kursu obowiązującego w banku w dniu wpływu środków do banku.
W pozwie wnieśliśmy o ustalenie nieważności całej umowy o kredyt w CHF oraz o zasądzenie kwoty 56 767,92 zł z odsetkami. Powodowie uzasadnili, że podpisana przez nich umowa jest nieważna i domagali się zwrotu tego, co sami świadczyli na rzecz banku.
Strona pozwana wniosła o oddalenie powództwa i starała się wykazać, że umowa jest ważna, a jeśli niektóre jej postanowienia są nieważne, to można je zastąpić innymi.
Sąd unieważnił umowę zawartą między naszymi klientami a Santander Consumer Bankiem
Rozpatrzeniem sprawy o sygn. akt I C 1461/22 zajął się Sąd Okręgowy w Krakowie Wydział I Cywilny w składzie, którego przewodniczącym był sędzia Krzysztof Dyl. W dniu 17 listopada 2022 roku wydano wyrok, w którym ustalono, że umowa kredytu z 7 października 2008 roku zawarta pomiędzy stronami procesu jest nieważna w całości.
Na tej podstawie sąd zasądził od Santander Consumer Banku na rzecz powodów kwotę 56 767,92 złotych z ustawowymi odsetkami za opóźnienie. Dodatkowo w wyroku rozstrzygnięto, że wszelkie koszty procesu ponosi strona pozwana, a szczegółowe wyliczenie tych kosztów zostało pozostawione referendarzowi sądowemu.
W uzasadnieniu wydanego orzeczenia sąd wskazał, że przyznanie sobie przez bank jednostronnej kompetencji do swobodnego ustalania kursów wiążących w ramach umowy prowadzi do wniosku, że były one sprzeczne z dobrymi obyczajami.
W umowie zawartej między stronami wskazano wyłącznie, że kurs zostanie ustalony w oparciu o tabele ustalane przez bank, przy czym kurs miał być obliczony na podstawie kursu średniego NBP modyfikowanego arbitralnie ustalaną przez bank marżą. W konsekwencji bank nie był w żaden sposób ograniczony umownie w ustalaniu marży, więc kurs waluty był jednostronnie narzucany przez bank.
W ocenie sądu pozwany wykorzystał słabszą pozycję konsumenta przy zawieraniu umowy, celowo milcząc na temat tego, że sam swobodnie będzie kształtował wysokość zobowiązania klienta bez żadnego ograniczenia, a postanowienie takie jest oczywiście sprzeczne z dobrymi obyczajami.
Po analizie umowy sąd odrzucił możliwość modyfikacji uznanego za abuzywne postanowienia. Kurs waluty jest w przypadku umowy kredytu w CHF kluczowym zapisem, określającym główne świadczenia stron. Integralność tego postanowienia, wyrażająca się w tym, że poszczególne części składają się na wynik, który stanowi dopiero kurs waluty, zdaniem sądu uniemożliwia ingerencję w powyższe równanie w sposób umożliwiający eliminację z równania wyłącznie części odnoszącej się do arbitralnie ustalanej marży.
Podkreślono również, że mimo że w orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej dopuszcza się pod pewnymi warunkami zastąpienie eliminowanych postanowień umowy dyspozytywnymi przepisami prawa krajowego, modyfikacja abuzywnych postanowień – takich jak w niniejszej sprawie – jest jednak niedopuszczalna.
Ugody frankowe w 2026 roku to dobrowolne porozumienia kredytobiorców z bankami, w których kredyt w CHF jest przeliczany na złote, a część zadłużenia bywa umarzana. Warunki określa każdy bank samodzielnie: PKO BP prowadzi program…
Frankowicze to kredytobiorcy (najczęściej konsumenci), którzy w pierwszej dekadzie XXI wieku zaciągnęli kredyty hipoteczne indeksowane lub denominowane do franka szwajcarskiego (CHF). Istotą sporu z bankami nie jest sam wzrost kursu waluty, lecz zawarte w…
Wyrok TSUE w sprawie WIBOR (C-471/24) z 12 lutego 2026 r. rozstrzyga, że klauzula zmiennego oprocentowania opartego na WIBOR może być badana pod kątem nieuczciwości, ale bank nie musi przekazywać konsumentowi szczegółowych informacji o…